YASAM arenamizda bir takim terimler vardir ki, bunlardan birininde sevgi oldugunu dusunuyorum, tanimlama yapmak gercekten oldukca zor. Basli basina bir tanimdan yola cikmak konu nitel anlamda onemliyse, sanirim yetersiz. Bu anlamda konunun olabildigince derinlenmesine irdelenmesi oldukca onem tasimaktadir. Cunku boylesi bir aktivitede, o konuya da sayginlik kazandirmis olacagiz. Ve bunun icinde kendimizi hem kendi icimizde, hemde konuya karsi disipline etmeliyiz bence. SEVGININ ne oldugundan cok, onun ne olmadigi, veya onun filizlenmesine ne turetmenlerin engel olusturdugu gibi sorulara zihinlerimizi cevirmeliyiz. Diye dusunuyorum.
Sevgiye yonelik degerlendirmenin karsik cephesinden bakmaya calismak, sanirim sevgiyi yasamimizda nasil bir yere koymamiz acisindan onem tasimaktadir. Sevginin yasmimizdaki yoksunlugunu nasil karsiliyoruz? Sevgi yasamimizda mevcut mu? Yoksa onun yanilsamasi icinde miyiz? Onu olmasi gereken bicimiyle yasamimizin alanlarina akitabiliyor muyuz? Eger yoksunsa sevgi yasamimizda, neler olusumuna engel teskil etmektedir? Bu ve benzeri sorulara akilli cevaplar verebilmek, sevgi olgusunu nitelik anlamda taniyabilme, irdeliyebilme veya anlamayla ilskilidir. Onun evrensel ozelliginden ziyade, bireyci olma noktasi daha cok zihinlerimizi isgal etmektedir. Bireycilik noktasindaysa maalesef, yanlis algilayisimiz,bizi sanrilara goturuyor.Ve kendimizi yanlitmis oluyoruz. Her seyden once sevginin duygusallik olmadigini dusunmeliyiz.Insanin diger bir insani sevmesi, ona olan bagliligi, veya ona meta tarzindaki bakis tarzinin uzantisi olan iktidar olma olgusu bir fiil engel teskil etmektedir.
BEN MERKEZCI bir sevgi anlayisi bireyini meta bakis tarzinin tekelinde tutar. Kiskanclik, baglilik, egemen olma olgulari bu bakis tarzinin temel unsurlari haline gelir. SEVGI kaynagini insani iliskilerde alir ne kadar insana ve iliskilere yakinsak, o oranda da sevgiye yaklasmis oluruz. Insana ve iliskilere yabancilasan birey, SEVGININ irmagindan bir tas su bile icemez. Sevgi geneldir kapsayicidir. Hesap tanimaz sevgi. Bir cocugun dunyayi gorusu gibidir. Onun dunyasinda hesapciklar yoktur. Renk, irk ve cins farkliligi yoktur. Iste bunun adi SEVGIDIR.
SEVGININ hazla olan iliskisi noktasina gelince, oncelikle HAZ olgusunu tanimaliyiz diye dusunuyorum. HAZ yasamda bizlere tad veren olgularin yinelenmesini arzuladigimiz, psisik veya benzeri bir durumdur. Arzu onu pekistiren bir olgu. Yinelenmesini arzulariz arzunun. Bu da bizi ardinda ceker. Her halukarda bunun tekrarlanmasini bekler.
Ilk baharin gurul gurul akan irmaklarina bir cogumuz tanik olmusuzdur. Ya da gunesin dunyamizi aydinlattigi sabahin o gorkemli guzelligini sanirim hepimiz gozlemlemisizdir. Bu olgularin guzelligi haz kapsamina girer. Cunku her guzelligin yeniden yinelenmesini bekleriz, buda hazdir. Haza dayali bir yasam bagimliligi guclendirir. Bagimlilikta sevginin disladigi bir psisik duygu oldugundan, sevgiye haz gozuyle bakmak yersiz. Cunku sevgi baglilik degildir. Sevgi catisma degildir. Sevgi iktidar olma degildir. Dolayisiyla sevgi haz da degildir. Cogumuz sevginin haz bicimiyle algilamamizdan bir birimizden uzaklasiyoruz. Onu dingin zihinlerimizle anlamaya calismaliyiz. ERICH FROMM modern toplumda insanlarin giderek bir birlerinden uzaklastigini soyler. Ve bunu bir bicimiyle SEVGININ yoksunlugunda aramaktadir. Sevginin kapsayici oldugunu unutmamaliyiz. Hepimiz bir birimiz hakkinda imgelere sahibiz. Catismalarimizin kaynagi imgeleimizdir .Iliski anlamayi guclendirir. Imgeler silindikce sevgi de filizlenmeye baslar. Dolayisiyla HAZDAN irak olur. IMGEDEN,HAZDAN,CATISMADAN arinik bir zihin sevgiyi en iyi anliyan bir zihindir. Dolayisiyla o zihin yasamda SEVGIYI nerelere akitacagini bilir. Aramizda bu zihinlere oldukca ihtiyac oldugunu dusunuyorum. CUNKU INSANLIK ANCAK SEVGIYLE BESLENIR.
Ziyaretçi Defteri | 
En Yeni Üyeler
v6.01.13 © 2003-2005 | Wajax Theme by: 